Onde pisamos
La Formalita/Xeral
Cousas que se pensan
Onde pisamos
O 4 de outubro é o Día Mundial dos Animais e comeza a Semana Mundial do Espazo. Nós, que somos moi rurais e algo primitivos, quedamos xusto no medio: cos animais ao lado e a cabeza nas estrelas.
Pero a Semana do Espazo non nos convida só a mirar cara arriba. Desde alí tamén miramos cara á Terra: observamos o clima, os bosques e mesmo as pegadas do que
permanece enterrado.
Ás veces hai que afastarse da Terra para descubrir o que garda.
En Silleda non fixo falta subir tanto. Abondou con levantar a praza.
Baixo a Praza da Igrexa apareceu un xacemento funerario descoñecido, posiblemente medieval. Sabíase que aquela contorna fora cemiterio ata comezos do século XX. O que
non se sabía era que había outra historia máis abaixo.
Cantas Silledas caben debaixo de Silleda?
PUBLICIDADE
O equipo de A Citania, dirixido polo arqueólogo silledense Israel Picón, está delimitando e estudando o achado. A necrópole é nova; Israel, non. Leva case vinte anos percorrendo o noso patrimonio: as mámoas, os castros e os petróglifos de Oleiros; as mámoas de Platas, entre Refoxos e Siador; as fontes, os ritos e a memoria de Parada.
Traballa tamén no convento de Santa Clara de Pontevedra. Alí, baixo sete séculos de clausura, apareceron muros, enterramentos e milleiros de anacos de cerámica chegados de media Europa e mesmo da China Ming.
Cando deixa a terra de ser terra e empeza a ser memoria?
O Día Mundial dos Animais lémbranos que non estamos sós. O espazo, que non somos o centro. A arqueoloxía, que tampouco somos o principio.
PUBLICIDADE
As tres miradas corrixen a mesma arrogancia. Hai outras vidas arredor, outros mundos enriba e outras Silledas debaixo. A praza non é só o espazo que vemos: é tamén todo o
que foi capaz de gardar.
Que sabemos do universo se non sabemos o que temos baixo os pés?
Este domingo miraremos os animais, levantaremos os ollos ao espazo e volveremos mirar
onde pisamos.
Ás veces, para descubrir outro mundo, abonda con baixar a mirada.
La Formalita existe en Ecos da Comarca para ofrecer unha maneira distinta de mirar o
cotián: breve, elegante, con humor e pensamento; non para informar, senón para
interpretar; non para explicar, senón para mirar doutro xeito. ECOS DA COMARCA— 4 de
outubro de 2026.
MÁIS ARTIGOS DE OPINIÓN DE LA FORMALITA:
Cando todo asemella o mesmo... pero non: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-todo-asemella-o-mesmo-pero-non
O valor do que non se debe perder: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-valor-do-que-non-se-debe-perder
O cerebro humano non entende a escala, entende a historia: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-cerebro-humano-non-entende-a-escala-entende-a-historia
Toda ponte cobra: https://www.ecosdacomarca.com/post/toda-ponte-cobra
Cando prende, prende: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-prende-prende
Cando o día vén encollido: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-o-d%C3%ADa-v%C3%A9n-encollido
Queridos Reis Magos: https://www.ecosdacomarca.com/post/queridos-reis-magos
Unha desfeita: https://www.ecosdacomarca.com/post/unha-desfeita
A Terra Nai: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-terra-nai
A cara que non somos: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-cara-que-non-somos
Estar sendo: https://www.ecosdacomarca.com/post/estar-sendo
8 de marzo: forma e cor: https://www.ecosdacomarca.com/post/8-de-marzo-forma-e-cor
Onde comezan as mans: https://www.ecosdacomarca.com/post/onde-comezan-as-mans
Un domingo de Ramos: https://www.ecosdacomarca.com/post/un-domingo-de-ramos
Abades, un domingo de Pascua: https://www.ecosdacomarca.com/post/abades-un-domingo-de-pascua
Memoria e innovación: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-e-innovaci%C3%B3n
26 de abril: https://www.ecosdacomarca.com/post/26-de-abril
Trevos de catro follas: https://www.ecosdacomarca.com/post/trevos-de-catro-follas
Hai cousas que volven... e outras que cambian: https://www.ecosdacomarca.com/post/hai-cousas-que-volven-e-outras-que-cambian
Memoria nas letras: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-nas-letras
Entre tratos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entre-tratos
Non só para o verán: https://www.ecosdacomarca.com/post/non-s%C3%B3-para-o-ver%C3%A1n
Pequenas cousas: https://www.ecosdacomarca.com/post/pequenas-cousas
O esforzo invisible: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-esforzo-invisible
A Esperanza: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-esperanza
Entendérmonos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entend%C3%A9rmonos
As primeiras veces: https://www.ecosdacomarca.com/post/as-primeiras-veces
O Peregrino: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-peregrino
Aquí seguimos: https://www.ecosdacomarca.com/post/aqu%C3%AD-seguimos
Facer nada: https://www.ecosdacomarca.com/post/facer-nada
Mirar aos lados: https://www.ecosdacomarca.com/post/mirar-aos-lados
O que falta: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-que-falta
Every place holds more than what the eye can see. Beneath the present lie layers of memory, just as beyond the visible sky lie countless unknowns. A thoughtful invitation to look at the world with greater curiosity and respect.
Un esbozo esquemático incompleto para os enterramentos no noroeste ibérico:
-Entre 15 e seis mil anos atrás, enterrarían ós defuntos en covas naturais, nos recónditos máis inaccesibles.
-Entre seis e catro mil anos atrás foi a época dos megalitos, dolmens, mámoas...acabarían sendo coma panteóns colectivos.
-Entre catro e dous mil anos atrás,no neolítico, empezaríanse a usar pequenas caixas con lascas de pedra.
-Na época castrexa aparece a incineración, e depositando as cinsas en furnas.
-A partires da época romana vai aparecendo a inhumación.
Na nósa terra o problema sempre foi a elevada acidez do terreo, que acaba descompoñendo os ósos dos enterramentos. Esto tampouco hai q tomalo ó pé da letra, porque os enterramentos en covas continuáronse practicando despois do…