As Dores
La Formalita/Xeral
Cousas que se pensan
As Dores
Hai máis dun século, As Dores cabían nunha pequena capela levantada onde estivera a
torre dos Condes de Lemos. Arredor dela empezaba a medrar Lalín. A vila estaba facéndose. A festa tamén.
Desde entón medrou Lalín. Medraron As Dores. E foi grazas á xente que traballa durante
meses para que nós celebremos cinco días.
O cartel deste ano tamén medrou. Case non cabe nada máis: Fillas de Cassandra, 9Louro, Cinema, París de Noia, Los Satélites, Panorama. Bandas, charangas, pasacalles, procesión, fogos, DJs, atraccións.
E xa en setembro, co verán a punto de marchar, Lalín prepáralle unha despedida á altura
para que teñamos algo que contar.
As Dores soan. Este ano tamén se miran.
PUBLICIDADE
Pode unha festa gardar dentro un museo?
Entre orquestras e fogos, As Dores regálannos outra maneira de mirar.
Este domingo pechan en Vigo as viñetas inéditas de Laxeiro. O venres chegan a Lalín os
seus monos: corenta e nove viñetas publicadas entre 1928 e 1930. Tiña vinte anos. Antes
dos museos, Laxeiro entrou nas casas polo xornal.
Ao outro lado do século está Misha Bies Golas, que acaba de expoñer no CGAC e resulta
chamarse Miguel Calvo Ulloa, de Lalín. Case nos gusta máis. De rapaz entrou alí para mirar. Trinta anos despois volveu para que mirásemos nós.
PUBLICIDADE
Poñemos un mono de Laxeiro ao lado dunha obra de Miguel. A palabra entra na imaxe.
Aparecen a liña, o fragmento, o collage, os obxectos correntes. Case cen anos.
Como pode encoller tanto un século?
Aquilo foi vangarda. De tanto entrar nos carteis, nos xornais e nas pantallas, acabou entrando tamén na nosa mirada.
E estes días, once artistas de Lalín expoñen na rúa. A lista é case cómica de tan boa. Presumir dos que chegaron é fácil. Nas Dores temos diante os que están chegando.
Saberemos mirar a tempo?
PUBLICIDADE
La Formalita existe en Ecos da Comarca para ofrecer unha maneira distinta de mirar o
cotián: breve, elegante, con humor e pensamento; non para informar, senón para
interpretar; non para explicar, senón para mirar doutro xeito. ECOS DA COMARCA— 20
de setembro de 2026.
MÁIS ARTIGOS DE OPINIÓN DE LA FORMALITA:
Cando todo asemella o mesmo... pero non: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-todo-asemella-o-mesmo-pero-non
O valor do que non se debe perder: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-valor-do-que-non-se-debe-perder
O cerebro humano non entende a escala, entende a historia: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-cerebro-humano-non-entende-a-escala-entende-a-historia
Toda ponte cobra: https://www.ecosdacomarca.com/post/toda-ponte-cobra
Cando prende, prende: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-prende-prende
Cando o día vén encollido: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-o-d%C3%ADa-v%C3%A9n-encollido
Queridos Reis Magos: https://www.ecosdacomarca.com/post/queridos-reis-magos
Unha desfeita: https://www.ecosdacomarca.com/post/unha-desfeita
A Terra Nai: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-terra-nai
A cara que non somos: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-cara-que-non-somos
Estar sendo: https://www.ecosdacomarca.com/post/estar-sendo
8 de marzo: forma e cor: https://www.ecosdacomarca.com/post/8-de-marzo-forma-e-cor
Onde comezan as mans: https://www.ecosdacomarca.com/post/onde-comezan-as-mans
Un domingo de Ramos: https://www.ecosdacomarca.com/post/un-domingo-de-ramos
Abades, un domingo de Pascua: https://www.ecosdacomarca.com/post/abades-un-domingo-de-pascua
Memoria e innovación: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-e-innovaci%C3%B3n
26 de abril: https://www.ecosdacomarca.com/post/26-de-abril
Trevos de catro follas: https://www.ecosdacomarca.com/post/trevos-de-catro-follas
Hai cousas que volven... e outras que cambian: https://www.ecosdacomarca.com/post/hai-cousas-que-volven-e-outras-que-cambian
Memoria nas letras: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-nas-letras
Entre tratos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entre-tratos
Non só para o verán: https://www.ecosdacomarca.com/post/non-s%C3%B3-para-o-ver%C3%A1n
Pequenas cousas: https://www.ecosdacomarca.com/post/pequenas-cousas
O esforzo invisible: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-esforzo-invisible
A Esperanza: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-esperanza
Entendérmonos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entend%C3%A9rmonos
As primeiras veces: https://www.ecosdacomarca.com/post/as-primeiras-veces
O Peregrino: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-peregrino
Aquí seguimos: https://www.ecosdacomarca.com/post/aqu%C3%AD-seguimos
Facer nada: https://www.ecosdacomarca.com/post/facer-nada
Mirar aos lados: https://www.ecosdacomarca.com/post/mirar-aos-lados
O que falta: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-que-falta
I've always thought of festivals as the loud part of life and art as the quiet part. This article made me question that. Both are just ways of paying attention.
What struck me most is how a century can shrink. Laxeiro's drawings once felt strange, and now they feel like part of how we see. It makes me wonder what we're absorbing today without noticing, and what we'll only recognize a hundred years from now.
I also like that the article thanks the people behind the party. Five days of celebration rest on months of quiet work. Someone always looks first, and someone always works first, so the rest of us can enjoy it.