Mirar aos lados
- ecosdacomarca
- hace 7 horas
- 2 min de lectura
La Formalita/Xeral
Cousas que se pensan
Mirar aos lados
Hoxe é 6 de setembro.
Dentro de dous días celébrase a Natividade da Virxe e Galicia volverá encherse de
romarías. No Faro, aquí preto, volveremos ver o monte cheo de xente subindo ata a Virxe.
Por que levamos séculos facendo isto?
Fomos para pedir, agradecer, cumprir unha promesa.
Para quen ten fe, é fe. Pero arredor hai tamén arquitectura, música, comida, paisaxe,
historias, costumes. Cultura.
En moitos lugares, o camiño xa estaba antes ca o santuario: rutas antigas, fontes, montes.
PUBLICIDADE
Cantas cousas seguimos facendo sen saber por que?
Desde Melide e Arzúa ata Deza, o Camiño Francés, o Camiño de Inverno e a Vía da Prata ou Camiño Mozárabe atravesan o noso territorio camiño de Santiago.
Estamos no medio dun dos grandes corredores culturais e económicos do mundo. Por
aquí pasa xente de todas partes buscando precisamente todo iso.
Pero pasa. A frecha leva a Santiago.
E moi preto están Pena de Francia, O Faro, Monserrat, As Dores, O Corpiño, A Saleta, Santa Isabel, Os Desamparados, Gundían...
Como pode pasar tanta xente tan preto sen saber o que temos aquí?
Os lugares xa estaban. Faltaba unilos.
Así nace neste territorio a Ruta Mariana: un percorrido que conecta vinte e cinco santuarios arredor dos Camiños de Santiago que atravesan a nosa comarca, coa idea de
ensanchar o Camiño.
Mirar aos lados. Saír da frecha. Parar. Entrar nunha aldea. Atopar unha igrexa aberta,
unha fonte, unha historia. Quedar un pouco máis.
O patrimonio tamén pode desaparecer coa pedra perfectamente no seu sitio: cando pecha unha porta, deixa de andarse un camiño ou de contarse unha historia.
PUBLICIDADE
Dentro de dous días moitos destes lugares estarán cheos.
E o día 9?
Marchará a música. Pecharán algunhas portas.
A xente seguirá pasando camiño de Santiago.
E se nos toca a nós conseguir que tamén mire aos lados?
La Formalita existe en Ecos da Comarca para ofrecer unha maneira distinta de mirar o
cotián: breve, elegante, con humor e pensamento; non para informar, senón para
interpretar; non para explicar, senón para mirar doutro xeito. ECOS DA COMARCA— 6 de
setembro de 2026.
MÁIS ARTIGOS DE OPINIÓN DE LA FORMALITA:
Cando todo asemella o mesmo... pero non: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-todo-asemella-o-mesmo-pero-non
O valor do que non se debe perder: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-valor-do-que-non-se-debe-perder
O cerebro humano non entende a escala, entende a historia: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-cerebro-humano-non-entende-a-escala-entende-a-historia
Toda ponte cobra: https://www.ecosdacomarca.com/post/toda-ponte-cobra
Cando prende, prende: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-prende-prende
Cando o día vén encollido: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-o-d%C3%ADa-v%C3%A9n-encollido
Queridos Reis Magos: https://www.ecosdacomarca.com/post/queridos-reis-magos
Unha desfeita: https://www.ecosdacomarca.com/post/unha-desfeita
A Terra Nai: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-terra-nai
A cara que non somos: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-cara-que-non-somos
Estar sendo: https://www.ecosdacomarca.com/post/estar-sendo
8 de marzo: forma e cor: https://www.ecosdacomarca.com/post/8-de-marzo-forma-e-cor
Onde comezan as mans: https://www.ecosdacomarca.com/post/onde-comezan-as-mans
Un domingo de Ramos: https://www.ecosdacomarca.com/post/un-domingo-de-ramos
Abades, un domingo de Pascua: https://www.ecosdacomarca.com/post/abades-un-domingo-de-pascua
Memoria e innovación: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-e-innovaci%C3%B3n
26 de abril: https://www.ecosdacomarca.com/post/26-de-abril
Trevos de catro follas: https://www.ecosdacomarca.com/post/trevos-de-catro-follas
Hai cousas que volven... e outras que cambian: https://www.ecosdacomarca.com/post/hai-cousas-que-volven-e-outras-que-cambian
Memoria nas letras: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-nas-letras
Entre tratos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entre-tratos
Non só para o verán: https://www.ecosdacomarca.com/post/non-s%C3%B3-para-o-ver%C3%A1n
Pequenas cousas: https://www.ecosdacomarca.com/post/pequenas-cousas
O esforzo invisible: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-esforzo-invisible
A Esperanza: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-esperanza
Entendérmonos: https://www.ecosdacomarca.com/post/entend%C3%A9rmonos
As primeiras veces: https://www.ecosdacomarca.com/post/as-primeiras-veces
O Peregrino: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-peregrino
Aquí seguimos: https://www.ecosdacomarca.com/post/aqu%C3%AD-seguimos
Facer nada: https://www.ecosdacomarca.com/post/facer-nada
Nos evanxeos non se menciona cando nace María. É un caso de sincretismo relixioso. A Igrexa alá polos séculos VI- VII oficializa un 8 de setembro, coincidindo co final do verán e o momento de recoller os últimos froitos do ano (cereais, castañas...,cas landras facían pan os castrexos, que moían nos muíños castrexos de pedra). Na antiga relixión celta e pre-romana, este período estaba consagrado a dar grazas á Deusa Nai (a protectora da fertilidade e da terra), na nósa terra esa deidade era a Deusa Navia (Nabia). A Igrexa católica substituíu esta deidade feminina pola figura da Virxe María para cristianizar o "agradecemento polas colleitas".