Onde comezan as mans
- ecosdacomarca
- hace 23 minutos
- 3 Min. de lectura
La Formalita/Xeral
Cousas que se pensan
Onde comezan as mans
Ás veces abonda ver algo lonxe para pensar no que temos preto.
Ocorreu estes días na feira de arte contemporánea ARCOmadrid. Entre as obras había
pezas de cerámica que aínda parecían saír do forno, tecidos voluminosos como
arquitectura e vidro traballado cunha precisión case imposible.
E entón preguntámonos:
¿isto é arte
ou é artesanía?
Non é unha pregunta sobre as pezas.
É unha separación nacida na Europa do século XVIII, cando as academias distinguiron
entre belas artes, destinadas á contemplación, e artes útiles, ligadas ao oficio e á vida
cotiá.
Desde entón: a arte vai por un lado, o oficio por outro.
A idea para a cabeza. O traballo para as mans.
Publicidade
Pero cando un volve á casa, esa fronteira móvese.
O sociólogo Richard Sennett (1943– ) dicía: “O artesán é quen desexa facer ben unha
cousa por si mesma.”
Esa frase enténdese ben aquí.
Na pedra sobria da Igrexa de San Pedro de Martixe, onde cada bloque parece atravesar
os séculos.
E moi preto, na Igrexa de San Pedro de Ansemil. Sobre a súa porta, a Virxe do Leite.
Pedra gótica.
A nai inclinada cara ao neno.
O xesto sinxelo de alimentar.
Non é unha obra arrincada para un museo nin iluminada por focos. Está onde sempre
estivo: na fachada, á vista de quen pasa.
E aí custa seguir separando.
Porque nesa pedra hai destreza, si, pero tamén proporción, tenrura e pensamento na
forma.
O mesmo noutras cousas pequenas: nos hórreos do Deza, nas cestas de castiñeiro, nas
vasillas de barro, nos lavadoiros e fontes de pedra das aldeas, no coiro dos zocos.
Ou nos murais cerámicos que aparecen nas rúas de Silleda, Lalín ou A Estrada, onde a
arxila deixa de ser obxecto para converterse en parede e en paisaxe.
Durante séculos ninguén sentiu a necesidade de separar todo isto.
PUBLICIDADE
No século XIX William Morris (1834–1896) escribiu: “Non teñades nada nas vosas casas
que non saibades que é útil ou que non creades que é fermoso.”
Quizais por iso o que comeza a verse agora en feiras e museos non resulta tan estraño: o
regreso de materiais que nacen directamente dos oficios.
Cerámica. Textil. Vidro. Coiro.
E un ten a sensación de que non é moda. Se sabemos que a beleza, o coidado e a
proporción viven tamén nos oficios,
¿saberemos recoñecelas?
Porque ás veces a arte non aparece onde a buscamos.
Ás veces aparece en algo moito máis sinxelo.
E entón entendemos que a beleza non está lonxe.
Está moito máis preto.
Está onde comezan as mans.
La Formalita existe en Ecos da Comarca para ofrecer unha maneira distinta de mirar o
cotián: breve, elegante, con humor e pensamento; non para informar, senón para
interpretar; non para explicar, senón para mirar doutro xeito. ECOS DA COMARCA— 15
de marzo de 2026.
MÁIS ARTIGOS DE OPINIÓN DE LA FORMALITA:
Cando todo asemella o mesmo... pero non: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-todo-asemella-o-mesmo-pero-non
O valor do que non se debe perder: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-valor-do-que-non-se-debe-perder
O cerebro humano non entende a escala, entende a historia: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-cerebro-humano-non-entende-a-escala-entende-a-historia
Toda ponte cobra: https://www.ecosdacomarca.com/post/toda-ponte-cobra
Cando prende, prende: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-prende-prende
Cando o día vén encollido: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-o-d%C3%ADa-v%C3%A9n-encollido
Queridos Reis Magos: https://www.ecosdacomarca.com/post/queridos-reis-magos
Unha desfeita: https://www.ecosdacomarca.com/post/unha-desfeita
A Terra Nai: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-terra-nai
A cara que non somos: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-cara-que-non-somos
Estar sendo: https://www.ecosdacomarca.com/post/estar-sendo
8 de marzo: forma e cor: https://www.ecosdacomarca.com/post/8-de-marzo-forma-e-cor
Comentarios