Hai cousas que volven... e outras que cambian
- ecosdacomarca

- hace 7 horas
- 2 Min. de lectura
La Formalita/Xeral
Cousas que se pensan
Hai cousas que volven... e outras que cambian
Como é posible que, nun momento no que temos máis comunicación e máis formas de
contacto ca nunca, sintamos cansazo para estar, responder e implicarnos como antes?
Volven as festas, os bares, as rúas e mesmo certas persoas. Pero algo resulta distinto. As
pandillas fanse máis pequenas. Os encontros duran menos. Cada un marcha antes. Hai
máis contacto ca nunca e, ao mesmo tempo, menos ganas de coidar a vida en común.
E isto non pasa só en Bandeira. Pasa en todas partes.

Zygmunt Bauman explicaba que vivimos nun tempo no que os vínculos deixaron de ser
estables para converterse en conexións fráxiles. Antes, boa parte da vida organizábase
arredor do grupo. Hoxe cada persoa administra a súa propia órbita: o seu tempo, a súa
atención e o seu cansazo.
Cada vez custa máis organizar unha festa, manter viva unha comisión ou simplemente
convocar unha xuntanza. Hai menos persoas dispostas a facer ese traballo: chamar,
preparar, insistir e conseguir que algo siga existindo para os demais.
PUBLICIDADE
Quizais porque a propia convocatoria empezou a parecernos unha invasión da nosa
autonomía.
Byung-Chul Han advertiu da desaparición dos tempos compartidos. E tal vez unha
pandilla era tamén iso: saber onde estaba a xente e aparecer sen necesidade de chamar.
Comer xuntos, quedar para ir á festa ou simplemente saber que alguén te esperaba
daban estrutura emocional á vida.
A neurociencia tamén apunta que o cerebro humano necesita presenza e tempo
compartido para crear vínculos profundos. Pero o mundo contemporáneo lévanos cada
vez máis cara ao individual e ao inmediato.
Temos máis contacto ca nunca... e menos disposición para implicarnos de verdade.
E se o perigoso fose que isto empezase a parecernos normal?
Porque hai cousas que volven... e outras que cambian.
PUBLICIDADE
E nós?
Temos a sensación de que seguimos volvendo aos mesmos lugares... pero xa non
volvemos da mesma maneira?
Quizais aínda estamos a tempo de aprender a volver.
La Formalita existe en Ecos da Comarca para ofrecer unha maneira distinta de mirar o
cotián: breve, elegante, con humor e pensamento; non para informar, senón para
interpretar; non para explicar, senón para mirar doutro xeito. ECOS DA COMARCA— 10
de maio de 2026.
MÁIS ARTIGOS DE OPINIÓN DE LA FORMALITA:
Cando todo asemella o mesmo... pero non: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-todo-asemella-o-mesmo-pero-non
O valor do que non se debe perder: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-valor-do-que-non-se-debe-perder
O cerebro humano non entende a escala, entende a historia: https://www.ecosdacomarca.com/post/o-cerebro-humano-non-entende-a-escala-entende-a-historia
Toda ponte cobra: https://www.ecosdacomarca.com/post/toda-ponte-cobra
Cando prende, prende: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-prende-prende
Cando o día vén encollido: https://www.ecosdacomarca.com/post/cando-o-d%C3%ADa-v%C3%A9n-encollido
Queridos Reis Magos: https://www.ecosdacomarca.com/post/queridos-reis-magos
Unha desfeita: https://www.ecosdacomarca.com/post/unha-desfeita
A Terra Nai: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-terra-nai
A cara que non somos: https://www.ecosdacomarca.com/post/a-cara-que-non-somos
Estar sendo: https://www.ecosdacomarca.com/post/estar-sendo
8 de marzo: forma e cor: https://www.ecosdacomarca.com/post/8-de-marzo-forma-e-cor
Onde comezan as mans: https://www.ecosdacomarca.com/post/onde-comezan-as-mans
Un domingo de Ramos: https://www.ecosdacomarca.com/post/un-domingo-de-ramos
Abades, un domingo de Pascua: https://www.ecosdacomarca.com/post/abades-un-domingo-de-pascua
Memoria e innovación: https://www.ecosdacomarca.com/post/memoria-e-innovaci%C3%B3n
26 de abril: https://www.ecosdacomarca.com/post/26-de-abril
Trevos de catro follas: https://www.ecosdacomarca.com/post/trevos-de-catro-follas








What a thoughtful piece — it really made me stop and think. That tension between having more ways to connect than ever and yet feeling more distant from each other is something I recognise in my own life. The reference to Bauman is spot on. Maybe the first step is simply being more intentional about showing up, even when it’s easier not to. Thank you for putting this into words so beautifully! 🙌