Todos a non pagar impostos: España róubanos?

Ecos da Comarca/Xeral

Ola a todos e benvidos a unha nova reflexión. Hoxe quero falar dun tema que me ten dado moitas voltas na cabeza ultimamente. Vemos moita xente, sobre todo figuras públicas con grandes ingresos, que deciden marchar a sitios como Abu Dabi, Dubai ou Andorra coa bandeira do aforro de impostos. Presumen dun estilo de vida de luxo, posible grazas a non contribuír no seu país de orixe, no noso país.

Pero que pasa cando a cousa se pon fea? Cando a estabilidade dese paraíso fiscal treme, cando a guerra ou a incerteza chama ás súas portas douradas? De repente, España volve ser o fogar, o lugar seguro ao que regresar. E aquí é onde me salta a dúbida. Non se dan conta de que eses lugares onde viven, construídos sobre petrodólares e fortunas rápidas, carecen da rede de seguridade que tanto critican pero que agora necesitan?

 Publicidade

Preme para obter máis información.

Esquecen que foi grazas aos impostos que pagaron os nosos pais, os nosos avós e todos nós, que eles tiveron acceso a unha educación, a unha sanidade, a unhas infraestruturas que lles permitiron chegar onde están. Aproveitáronse de todos eses servizos públicos para medrar e, unha vez acadado o éxito, decidiron que xa non lles tocaba achegar o seu gran de area. Deixaron de lado a quen realmente os puxo no lugar no que hoxe están: a sociedade que os viu nacer.

Cando as cousas van ben, é doado coller as maletas e marchar buscando o propio beneficio. Pero a vida non é só iso. Hai que estar ás duras e ás maduras. Non se pode ser un patriota só cando convén, só para as celebracións deportivas ou para volver cando hai problemas. A lealdade a un país demóstrase tamén nos momentos difíciles, contribuíndo ao benestar común.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe para contactar con nós!

Porque se non, non podemos queixarnos despois. Non podemos esixir dereitos sen aceptar as nosas obrigas. E, sinceramente, se o pensamos ben, se cadra eu tampouco quero que os meus impostos, os que si pago relixiosamente aquí, se destinen a rescatar ou facilitar a volta a quen decidiu darlle as costas ao país cando máis o necesitaba. Ser un "vende patrias" ten as súas consecuencias, e unha delas debería ser asumir a túa elección ata o final.

É unha reflexión dura, pero creo que necesaria. Que pensades vós de todo isto? Deixádeme a vosa opinión nos comentarios, que teño moita curiosidade por saber o que pensades.