Susana Tato: "Entre fochancas e corazón"

Susana Tato Pampín/Agolada

ARTIGO DE OPINIÓN

Compartimos en ECOS DA COMARCA este artigo de opinión que nos enviou Susana Tato Pampín, concelleira do BNG de Agolada, pero recalca que é unha reflexión persoal (non como portavoz do BNG).

Susana Tato.

Entre fochancas e corazón

Unha ollada íntima dende quen vive, sente e ama Agolada, entre retranca,

memoria e ese cariño teimudo que non aprende a resignarse

"Hai días nos que conducir por Agolada non é só desprazarse; é sentir no volante todo o que somos. Esquivas fochancas que xa coñeces de memoria e pensas que este pobo ten unha maneira moi nosa de resistir: sen facer ruído, pero sen renderse. Aquí a retranca axúdanos a levar mellor o que pesa, porque se non fose por ela, ás veces fariase máis duro mirar arredor.

Din que todo leva o seu tempo: prazos, papeis, anuncios que soan ben dende lonxe. E claro que unha quere crer, porque cada pequena mellora sabe a alegría. Pero tamén é verdade que moitas palabras chegan despois de anos vendo o mesmo asfalto gastado, despois de moitas viaxes feitas con máis paciencia ca tranquilidade. E mentres se fala de obras que virán, nós seguimos aquí, aprendendo a esperar.

 Publicidade

Preme na imaxe para obter máis información do evento.

Hai vías das que se fala e outras que atravesan a propia vila das que xa case ninguén espera nada. O firme vai cansándose e o silencio pesa máis ca calquera promesa. E nós seguimos pasando por elas cun sorriso medio torcido, dese que mestura orgullo e esa resignación suave que só entende quen vive no rural.

Se deixas as estradas principais e entras nas aldeas, atopas a verdadeira Agolada. Pistas municipais intratables, camiños polos que pasa a vida real: tractores que madrugan, veciños maiores que sempre saúdan, familias que decidiron quedar cando parecía máis doado marchar. Ás veces penso que se estes camiños estivesen nun sitio máis vistoso xa levarían ata alfombra vermella… pero aquí seguimos, coidando o noso sen facer ruído.

 Publicidade/DOAZÓN PARA ECOS DA COMARCA

Fai unha doazón para axudar ao xornalistmo independente. Gracias!

E non todo vai de asfalto. Tamén pesan as parcelarias que nunca acaban de chegar, a incerteza arredor do pediatra, os edificios públicos que agardan vida mentres o tempo pasa máis amodo. E mentres tanto, decisións grandes que se toman lonxe deixan esa pregunta que moitos sentimos por dentro: quen pensa de verdade no que significa vivir aquí cada día?

Agolada vive tempos novos, con ilusión e tamén con retos. Ás veces dá a sensación de que camiñamos máis sós do que deberiamos, como quen avanza por un carreiro sen saber se ao final haberá compañía. Porque no rural sabemos que as ganas son importantes, pero hai portas que non se abren só ca boa vontade, por moi valente que iso sexa. Ás veces tamén precisamos unha rede que nos suxeite forte cando o vento vira e que axude a empurrar cando fai falta.

Publicidade

Preme para contactar con nós e pregunta polas tarifas que son unha bicoca!

Pero quen ama este lugar non fala dende o enfado; fala dende ese cariño teimudo que nace cando ves as luces das casas pola noite ou escoitas un tractor cedo pola mañá. Este pobo non é unha lista de problemas; é unha forma de estar no mundo.

Quizais por iso seguimos falando destas cousas. Non por discutir, senón porque cando amas un sitio de verdade dóe velo avanzar máis amodo do que merece. E aínda así, seguimos. Con retranca, con paciencia e cun corazón enorme que non aprende a resignarse".

Susana Tato Pampín, agoladesa.