O Mundo Rural: un espazo de convivencia

Ecos da Comarca/Xeral

Este mércores produciuse un accidente mortal en Taboada. No mesmo víronse implicados dous vehVivimos un momento curioso, verdade? Durante décadas, a xente do rural marchaba para as cidades buscando un futuro. Agora, parece que a cousa vai ao revés. Cada vez máis urbanitas, xente que naceu e medrou rodeada de asfalto e semáforos, decide dar o paso e vir vivir ao campo. Buscan tranquilidade, espazo, un ritmo de vida máis pausado... e fan moi ben! As nosas aldeas precisan vida nova, enerxía fresca. E aquí hai sitio para todos.

Pero, ollo, mudarse Pero, ollo, mudarse á aldea non é como ir de fin de semana a unha casa de turismo rural. Non é un decorado, é un lugar vivo, con regras propias que levan séculos funcionando. A natureza non entende de horarios de oficina. E isto é algo que hai que entender e, sobre todo, respectar. Porque ás veces xorden conflitos por cousas que aquí son o pan de cada día.

 Publicidade

Preme para obter máis información.

Por exemplo, o galo do veciño. Pois si, o galo canta cando sae o sol, e ás veces mesmo antes. Faino porque é un galo, é a súa natureza. Non o fai por molestar. Ou o son das campás da igrexa. Marcaron o ritmo da vida nas nosas aldeas durante xeracións, anuncian as horas, as festas, os momentos importantes. Non son ruído, son a banda sonora da nosa historia.

 Publicidade/DOAZÓN PARA ECOS DA COMARCA

Fai unha doazón para axudar ao xornalistmo independente. Gracias!

E que me dicides do cheiro? Si, no rural ás veces cheira a esterco, a herba mollada, a terra. As vacas son parte fundamental da nosa economía e da nosa paisaxe, e si, deixan o seu rastro. Un tractor pode deixar algo de lama na estrada porque vén de traballar na leira, non de dar un paseo. Non podemos pretender que o campo sexa unha postal perfectamente limpa e silenciosa.

Vir ao rural é unha decisión marabillosa, pero implica unha adaptación. Implica entender que non vimos a colonizar, senón a integrarnos. A escoitar aos que levan aquí toda a vida, a aprender dos seus ritmos e costumes. Se vimos coa mente aberta e con respecto, descubriremos unha calidade de vida incrible e unha comunidade disposta a acoller. Trátase de sumar, non de impoñer. De entender que a aldea non ten que adaptarse a nós, somos nós os que temos a oportunidade de adaptarnos a ela. E nesa adaptación está a verdadeira maxia.