A Lagoa de Sobrado
Ecos da Comarca/Sobrado
Ola a todos. Hoxe quero levarvos de viaxe a un deses recunchos que parecen sacados dun conto de fadas e que gardan segredos entre as súas augas dende hai centos de anos. Vouvos contar un segredo moi persoal, e é que este é, sen dúbida, un dos meus sitios favoritos de toda a nosa comunidade. Estou a falar da Lagoa de Sobrado, un lugar onde a natureza e a historia se abrazan dun xeito que poucas veces podemos ver.
Se algunha vez estiveches alí, seguro que te quedaches abraiado coa paz que se respira, pero hoxe imos afondar un pouco máis no que hai detrás desa paisaxe de postal que tanto nos gusta. Imaxinade por un momento o inicio do século dezaseis, concretamente entre os anos 1500 e 1530. Nese tempo, os monxes cistercienses do mosteiro de Sobrado dos Monxes puxéronse mans á obra para crear o que hoxe coñecemos como a lagoa. Non foi un accidente da natureza nin un capricho da xeografía, senón unha impresionante obra de enxeñería hidráulica monástica que leva cinco séculos en pé. Esta enorme masa de auga ten unhas dez hectáreas de extensión e chega a acadar case os cinco metros de profundidade.
Pero para que se tomaron tanto traballo os monxes? Pois a resposta é sinxela pero brillante. Precisaban auga para o regadío das súas terras e tamén para facer funcionar os muíños que moían o gran para o pan de cada día. Pero hai un detalle que me encanta e que nos fala moito da vida naquela época, e é que a lagoa servía como un gran viveiro de troitas. Así, os monxes tiñan peixe fresco asegurado para cumprir cos preceptos da coresma e os días de abstinencia sen pasar fame. A lagoa estivo baixo a xestión directa dos cistercienses durante moitísimos anos, manténdose como un ecosistema vivo e funcional que alimentaba tanto o corpo como a alma.
PUBLICIDADE
Porén, os tempos cambian e a protección da natureza pasou a ser unha prioridade diferente. No ano mil novecentos noventa e dous, a xestión e a cesión deste espazo pasou á Sociedade Galega de Historia Natural. Grazas a eles, hoxe podemos seguir gozando desta paraxe mentres eles se encargan de que este refuxio para a flora e a fauna siga intacto.
PUBLICIDADE
Ti tamén estiveches algunha vez por alí perdéndote entre os nenúfares e oíndo o croar das rás? É unha experiencia que recomendo a todo o mundo, porque non hai nada como sentar na beira e deixar que o tempo pase amodo mentres contemplas como a man do home e a natureza atoparon un equilibrio perfecto hai xa cincocentos anos. É o sitio ideal para desconectar de todo o ruído da cidade, para aprender un pouco sobre a nosa historia e para valorar o inmenso patrimonio que temos en Galicia. Se xa a coñecedes ou se vos acabo de descubrir un novo destino, cóntamo nos comentarios e dime que sentiches ao estar alí.
Comentarios