Veterinario por unha noite

Ecos da Comarca/Xeral

Hoxe gustaríame levarvos de viaxe a unha desas noites de inverno pechadas onde o frío racha os ósos e o único que apetece na casa é estar ao carón da lareira escoitando o asubío do vento fóra. Estás alí tranquilo cando de súpeto escoitas un ruído que racha co silencio da aldea. Alguén peta na porta con moita urxencia e con esa forza que só dá a necesidade. É o veciño que vén coa cara desencadeada e o alento fuxindo pola boca en forma de néboa por mor do frío. Non fai falta que diga moito porque polo xeito de petar xa todos sabemos o que pasa. Unha das súas vacas está de parto a cousa vén complicada e el só non dá feito para sacar o animal adiante.

Esa era a sinal para que todos se puxesen en marcha nun segundo. Sen pensalo dúas veces agarrabas as botas de goma a chaqueta máis grosa que tiveses a man e corrías cara á corte para botar unha man no que fixese falta. Naqueles tempos a solidariedade non era unha palabra de dicionario nin algo que se vise na televisión era simplemente o pan de cada día entre veciños. Ao chegar á corte atopabas o ambiente cargado co cheiro a herba seca e o calor que desprenden os animais. Alí comezaba a loita de verdade. Todos a unha coordinados pola experiencia de quen viu nacer cen xatos poñendo as mans e o corazón para axudar a que aquela nova vida chegase ao mundo da mellor maneira posible.

Non botades de menos eses tempos nos que un simple parto se convertía nun auténtico acontecemento para toda a veciñanza. Había unha tensión especial no aire unha mestura de nervios e moita esperanza que se disolvía no momento en que o xato por fin daba o seu primeiro balbucido e comezaba a respirar con forza. Nese intre exacto a corte enchíase dunha alegría que hoxe en día parece difícil de explicar a quen non o viviu. Era coma unha pequena festa comunitaria onde o éxito dun era o éxito de todos nós.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe para obter máis información deste evento.

E que me dicides daquela sensación de despois cando xa todo pasara. Cando o xato xa estaba seco e intentaba dar os seus primeiros pasos torpes sobre a palla fresca. Nese momento calquera de nós sentíase como o veterinario de máis renome de toda a comarca ou por que non dicilo do mundo enteiro. Tiñas o peito inchado de orgullo porque sabías que o teu esforzo e a túa presenza foran claves para ese desenlace tan feliz. Esa satisfacción de axudar á vida a abrirse paso no medio da noite era algo que non se pagaba con cartos.

Aínda lembro como os días seguintes sentías a necesidade de pasarte pola casa do veciño un par de veces para ver como ía evolucionando o pequeno. Ías visitalo porque no fondo sentías que ese animal tamén era un pouco parte de ti. Sabías que sen a túa axuda e a dos demais naquela noite de xeada a historia podería ter sido moi diferente e máis triste. Era ese vínculo invisible o que nos facía ser unha comunidade de verdade e o que nos mantiña unidos fronte ás dificultades.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe para obter máis información deste evento.

Hoxe en día moitas cousas cambiaron moito no noso campo a maquinaria e a técnica avanzaron unha barbaridade pero esa alma do rural ese traballo cóbado con cóbado é algo que non deberiamos esquecer nin perder nunca. Eran tempos duros si pero estaban cheos de humanidade e dun respecto profundo polo ciclo da vida e pola amizade entre veciños. Se vos sentistes identificados con este relato ou se tamén tedes historias de partos a media noite na aldea que lembrades con cariño encantaríame lelas nos comentarios para compartir esas lembranzas.