Choronas de pago

Ecos da Comarca/Xeral

Ola a todos e todas. Hoxe imos viaxar ao pasado máis profundo de Galicia para descubrir un dos segredos máis fascinantes e misteriosos que se agochan detrás das nosas tradicións funerarias. Seguramente algunha vez escoitastes falar das choronas, pero sabedes realmente cal era a súa función nos enterros de hai décadas? Estas mulleres eran pezas clave nun ritual que hoxe nos pode parecer estraño, pero que durante séculos foi un sinal de prestixio e respecto cara aos defuntos na nosa terra. Imaxinade un funeral galego de hai cen anos, baixo a chuvia e o frío, onde o silencio absoluto se rompía de súpeto polos berros e laios desgarradores de mulleres que, tecnicamente, non tiñan ningunha relación familiar coa persoa falecida.

As choronas eran mulleres contratadas especificamente para chorar, gritar e mostrar unha dor inconsolable durante o cortexo e o enterro. Pero non pensedes que era algo só polo puro drama, non, era unha cuestión fundamental de estatus social. Cantas máis choronas tiña un enterro, máis importante se consideraba que fora a persoa en vida. Se non había ninguén que chorase a gritos ou que lamentase a perda en voz alta, o funeral parecía pobre e baleiro de sentimento. Por iso, as familias con máis recursos non dubidaban en pagarlles a estas profesionais do loito para que puxesen a nota de tristura extrema. Era un xeito de dicirlle ao mundo que aquela perda era unha traxedia inmensa para toda a comunidade.

 PUBLICIDADE

Preme para obter máis información.

Esta tradición non naceu na nada. Ten raíces moi profundas que veñen dende a época romana e grega, e que en Galicia callaron de forma espectacular debido á nosa relación tan próxima e espiritual co mundo da morte. As choronas eran as encargadas de verbalizar a dor que moitas veces a familia non podía ou non se atrevía a expresar por decoro. Había unha arte nisto, pois non valía calquera grito. Tiñan que saber cando subir o ton, cando arrincarse o pelo ou cando lanzarse sobre o cadaleito nun ataque de desesperación controlada. Eran auténticas actrices da traxedia que convertían o adeus nun espectáculo colectivo e catártico.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe para obter máis información do evento.

Cóntanse moitas anécdotas curiosas sobre elas. Algunhas tiñan incluso frases preparadas que repetían coma se fosen un mantra, destacando as virtudes do morto aínda que non o coñecesen de nada. Din que algunhas eran tan boas no seu traballo que acababan contaxiando a súa dor artificial a todos os presentes, facendo que toda a aldea rompese a chorar de verdade por pura suxestión. E o pago? Pois moitas veces non era só diñeiro, senón que tamén recibían comida, unha boa cea despois do enterro ou ata viño para aclarar a gorxa despois de tanto berrar. Era un oficio respectado á súa maneira, aínda que tamén xeraba certos comentarios pola súa falta de sinceridade emocional.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe e contacta con nós!

Hoxe en día esta tradición case desapareceu por completo, pero forma parte desa Galicia máxica e misteriosa que aínda podemos sentir cando visitamos algúns dos nosos cemiterios máis antigos. A morte aquí nunca foi só un final, senón un rito cargado de simbolismo, teatro e respecto polos antepasados.