Maruxa e Coralia: Todos debemos ser un pouco máis Marías

Ecos da Comarca/Xeral

Hoxe imos viaxar ata o corazón de Santiago de Compostela para descubrir unha historia que mestura a cor máis viva cos tempos máis grises da nosa memoria recente. Se algunha vez paseastes polo Parque da Alameda, seguramente vos atopastes con esa estatua icónica de dúas mulleres vestidas con roupas rechamantes e unha maquillaxe moi marcada. Son Maruxa e Coralia, coñecidas por todos como As Dúas en Punto ou As Dúas Marías. Pero detrás desa imaxe que hoxe nos parece case de fantasía, agóchase un relato de resistencia férrea, dignidade inquebrantable e moito sufrimento que merece ser lembrado con todo o respecto.

Maruxa e Coralia

Para entender quen eran realmente, temos que viaxar á década dos trinta. As irmás Fandiño formaban parte dunha familia numerosa e humilde de costureiras. Eran mulleres traballadoras e alegres ata que o estalido da Guerra Civil o cambiou todo por completo. Tres dos seus irmáns eran destacados dirixentes anarquistas, e iso converteu a toda a familia nun obxectivo prioritario para a represión franquista. Mentres os homes fuxían para salvar a vida ou se unían á loita na clandestinidade, a policía visitaba a casa das irmás constantemente. Eran rexistros violentos a horas intempestivas, interrogatorios crueis e humillacións públicas que buscaban crebalas emocionalmente para que revelasen o paradoiro dos seus irmáns. Din que o que viviron naquelas noites de terror foi o que alterou a súa percepción da realidade, pero tamén o que forxou o seu espírito desafiante.

Cando a guerra rematou e Santiago quedou sumida nunha posguerra de silencio, medo e uniformes de cores apagadas, Maruxa e Coralia tomaron unha decisión transcendental. Non ían quedar pechadas na casa nin ían permitir que a tristeza as consumise. Cada día, sen fallar nin unha soa vez, exactamente ás dúas en punto da tarde, as irmás saían camiñar desde a súa humilde vivenda na rúa do Espírito Santo cara ao centro da cidade. E non o facían de xeito discreto. Maquillábanse con pos de arroz brancos, coloretes intensos e carmín nos beizos. Vestían con vestidos que elas mesmas cosían con retallos de cores berrantes, fuxindo do loito imposto e da discreción obrigada pola igrexa e o réxime.

 PUBLICIDADE

Preme para obter máis información.

Aquela camiñada diaria era moito máis que un paseo era un acto de rebelión silenciosa contra o gris dominante. Imaxinade a escena naquel Santiago de sotanas e ríxida moralidade: dúas mulleres maiores, con cores estridentes, mirando de fronte a quen antes as torturara. Aínda que algúns se burlaban delas chamándoas tolas, moitos veciños de Compostela comprendían o significado profundo do seu xesto. Grazas á solidariedade de moitos comerciantes que lles regalaban comida ou lles deixaban pagar máis tarde, as irmás puideron sobrevivir a anos de extrema pobreza.

 PUBLICIDADE

Preme na imaxe e contacta con nós!

Hoxe a súa estatua na Alameda recorda que a cor pode ser a arma máis poderosa contra a opresión. Maruxa e Coralia convertéronse en lendas vivas, no símbolo dun pobo que non se deixa dobregar e que sabe honrar a quen mantivo a luz acendida na escuridade.