Catro nun camiño: catro formas de ver o mundo

IsmaelRS/Xeral

Ola a todos e benvidos a un novo vídeo onde imos reflexionar sobre o que nos agarda a todos os galegos e galegas. Hoxe quero que me acompañedes nunha viaxe imaxinaria polo corazón de Galicia, alí onde a néboa xoga coas montañas e o cheiro a herba mollada o inunda todo. Pero non imos falar hoxe de estatísticas aburridas nin de informes económicos pesados que ninguén entende. Imos facelo a través dun chiste, un deses chistes un pouco malos que, como bos galegos que somos, sabemos que moitas veces din máis verdades que un telexornal.

Imaxinade por un momento que estades nesa zona do centro da nosa terra, alí onde os camiños se cruzan e as estradas estreitas nos levan a lugares máxicos. Alí, sentados nun banco de pedra á sombra dun carballo centenario, atopamos a catro persoas discutindo acaloradamente sobre o porvir. Temos a un político impecable co seu traxe de chaqueta que parece que non sabe o que é a lama, a un gandeiro que leva toda a vida loitando coas vacas e coas facturas, a un peregrino que busca a Santiago pero que anda un pouco perdido con tanta aplicación no móbil, e por último, a un especulador da terra que xa ten o mapa da zona marcado con moitos círculos e moitos ceros.

O político, con esa voz que teñen eles tan posta e tan segura, empeza a dicir que o futuro de Galicia está na innovación total e na excelencia dixital. Di que cada vaca da nosa contorna terá o seu propio código QR e que os prados serán cubertos por paneis solares intelixentes que se moven co sol. Promete que haberá fibra óptica en cada palleiro e que as nosas aldeas serán cidades do futuro onde ninguén terá que manchar as mans porque as máquinas o farán todo por nós mentres tomamos o sol.

O gandeiro, que non se deixa enganar nin polo mal tempo nin polas palabras bonitas, escupe un pouco de herba, mira ao horizonte e dille que as máquinas non saben o que é unha xeada de xaneiro nin como se coida con cariño un xato que nace no medio da noite. El defende que o futuro de Galicia é a soberanía alimentaria, que a terra é de quen a traballa e que se perdemos as nosas raíces e as nosas granxas, de nada nos serve ter moita tecnoloxía se non temos un anaco de pan auténtico que levar á boca.

Nese intre, o peregrino, limpando o suor da fronte e apoiado no seu bordón de madeira, di que o futuro está na nosa hospitalidade sen límites. El ve unha Galicia que se abra ao mundo enteiro, que se converta nun santuario para a xente que escapa do ruído e do estrés das grandes capitais. Di que a nosa lingua, a nosa cultura e a nosa paisaxe son o tesouro máis grande que temos que vender, pero advirte que hai que facelo con sentidiño, para non morrer de éxito e acabar sendo un parque de atraccións sen alma.

 PUBLICIDADE

Se queres obter máis información do evento preme na imaxe.

Pero entón o especulador, frotando as mans con ansia, interrompe a todos cun sorriso de medio lado. El di que o futuro non entende de vacas, de tradicións nin de sentimentos espirituais. El só ve oportunidades de negocio puro e duro. Ve parques eólicos xigantes onde agora hai carballos e ve complexos turísticos de luxo con campos de golf onde agora hai aldeas abandonadas. Di que o progreso sempre pide sacrificios e que Galicia ten que ser a gran fábrica de enerxía de toda Europa, custe o que custe.

E así seguen os catro, nunha conversa retranqueira que parece non ter fin, mentres o sol se vai pondo amodo sobre as nosas montañas. Quen ten razón de todos eles? Se cadra todos teñen unha pequena parte da verdade e ao mesmo tempo ningún a ten por completo. Todo este delirio que vos conto, este encontro imposible, ben podería estar sacado dunha crónica moi seria do medio dixital Ecos da Comarca, ese portal que sempre nos trae a realidade máis próxima da nosa terra. Ou se cadra, para ser sinceros, simplemente foi un soño disparatado que tiven despois dunha boa cea de domingo.

 PUBLICIDADE

Preme para obter máis información.

Pero o que está claro, máis alá de chistes e de soños, é que o futuro de Galicia ímolo escribir nós mesmos, día a día, coidando o que herdamos e falando o noso idioma con orgullo. Porque Galicia é moito máis que un solar ou un destino turístico, é a nosa casa. Moitas grazas por acompañarme nesta reflexión.